Różne

Narzeczeństwo to poważna sprawa

W okresie narzeczeństwa młodzi mogli spotykać się w domu rodziców dziewczyny, lecz zawsze w obecności przyzwoitki; mogli też chodzić razem na zabawy, ale narzeczony był stałym partnerem do tańca. Przyzwoitka była niezbędna w kontaktach między przyszłym małżeństwem, ponieważ dbała o dobre imię panny młodej. Tak było na wsi, natomiast w innych środowiskach na zapowiedzi dawane zazwyczaj dopiero po kilkumiesięcznym okresie narzeczeństwa. Narzeczeństwo mogło trwać rok albo i dłużej, szczególnie kiedy panna była bardzo młoda lub narzeczony nie miał jeszcze odpowiednich środków na utrzymanie rodziny. Tak było np. w środowiskach mieszczańskich, gdzie ceniono samodzielność mężczyzny.
Wśród rodów szlachecko-magnackich wstępne umowy zaręczynowe zawierano często w okresie, gdy “młodzi” tak naprawdę byli jeszcze dziećmi. Po pomyślnie przeprowadzonych i zakończonych zmówinach (zwanych tez omówinami, oględzinami, zapisem lub ugadaniem), mogły rozpocząć się przygotowania do ślubu i wesela, prowadzące do drugiego najistotniejszego etapu uroczystości weselnych – całego kompleksu obrzędowego zwanego “zdawinami” albo pierścionkami, średzinami, zrękowinami. Przestrzegano, by trwało one jeszcze tydzień, najwyżej dwa od ostatniej zapowiedzi, potem powinien nastąpić ślub. Przywiązanie do zwyczajów i tradycji sięga czasów staropolskich. Ważną rolę w dawnych czasach odgrywały ozdoby. Ten zwyczaj przetrwał do dzisiaj – moda na dekoracje kościołów Bydgoszcz jest tego idealnym przykładem.

Komentarze z Facebooka

Facebook